środa, 5 grudnia 2012

ROZDZIAŁ 4

Chłopacy byli bardzo sympatyczni. Fajnie mi się z nimi rozmawiało a po kilku głębszych impreza się rozkręcała. Opowiedzieli mi trochę o sobie i o tym jak fajnie jest im razem koncertować i w pewnym momencie Louis wpadł na pomysł, że skoro tak mało wiem o ich zespole to puszczą mi dvd z koncertu. Byłam w szoku to mało powiedziane. Byłam w mega ogromnym szoku, że mają tyle fanek tak w nich zapatrzonych. Płakały, krzyczały a mi ciężko było w to wszystko uwierzyć. Tyle dziewczyn oddałoby wszystko żeby być teraz na moim miejscu a ja sobie z nimi siedzę i pije drinki jak gdyby nigdy nic. Z amoku wyrwały mnie wrzaski chłopaków, że mam do nich dołączyć. Z głośników było słychać „Loca people” a chłopacy wydurniali się i wygłupiali. Poszłam do nich i zaczęłam z nimi tańczyć i się śmiać. Nie wiem czy to zespół czy trunki tak na mnie działały ale wyluzowałam się totalnie. Tańczyliśmy, śpiewaliśmy i było fajnie. W pewnym momencie wskoczyłam loczkowi na plecy i biegaliśmy po salonie jak powaleni. Harry nagle wybiegł do ogrodu i zaczął biec w stronę basenu. 
-Harry! Nie! Proszę! Błagaaaaam! - wrzeszczałam ale było już za późno. Chłopak wziął rozbieg i wskoczyliśmy do basenu. Nie mogę powiedzieć, że nie umiem pływać ale wolę nie kusić losu i nigdy nie zapuszczałam się w rejony gdzie nie miałam gruntu.
-Harry ja się boję wody. Nawet nie wiem czy to co ja robię we wodzie można nazwać pływaniem. Uduszę Cię za to – zaczęłam się śmiać i stanęłam sprawdzając czy mam grunt. Ale to nie było wszystko. Harry zaczął zbliżać się do mnie z podejrzanym uśmieszkiem. Nie spodobało mi się to i zaczęłam się wydzierać:
-Ratunkuu! Harry chce mnie utopić, chłopaki pomóżcie mi!- po kilku sekundach pozostała czwórka siedziała już w basenie a loczek odpuścił. Powygłupialiśmy się trochę i Liam wpadł na pomysł żeby zrobić ognisko. Wszyscy poszliśmy się osuszyć i umówiliśmy się na dole za 15 minut. Ja jako jedyna miałam pokój na dole, pokoje chłopaków były na górze. Spojrzałam na zegarek, była 21.25. Pomyślałam, że posiedzę z nimi chwilę a później pójdę się położyć. Wyszłam na dwór a tam Hazza z Liamem rozpalali już ognisko. Po chwili przyszła reszta chłopaków i każdy coś niósł. Louis tachał skrzynkę piwa, Zayn miał koszyk z chlebem, różnymi sosami i ketchupem a Niall niósł mnóstwo kiełbasy. Usiedliśmy wkoło ogniska, obok mnie z jednej strony siedział Niall a z drugiej Zayn. Każdy otworzył sobie piwo. Każdy tylko nie ja.
-Paula ty Nie pijesz?- zapytał Harry. Siedział dokładnie naprzeciwko mnie. Był z nich wszystkich najbardziej trzeźwy. Oprócz mnie oczywiście. 
-Nie mieszam wódki z piwem. Nie lubię mieć kaca giganta. - pokazałam mu język a on pięknie się do mnie uśmiechnął. Było już całkowicie ciemno a jego twarz w świetle ogniska wyglądała nieziemsko. Mało się odzywałam. Patrzyłam na nich jacy są weseli i beztroscy. Od czasu do czasu spotykałam wzrok Harry'ego. Louis zaczął wymyślać słowa do jakiejś śmiesznej melodii i po chwili czwórka pozostałych zaczęła robić to samo. Tak się wydurniali, że nie zauważyli jak wstaje i idę do altanki. O to mi chodziło. Chciałam zostać sama i pomyśleć o tym wszystkim. Usiadłam na bujanej ławce obok altanki, odpaliłam papierosa i zaczęłam myśleć o tym szalonym dniu. Nigdy nie spodziewałabym się, że mój pierwszy wieczór w Londynie spędzę na imprezie z piątką chłopaków przez których nie jedna dziewczyna płakała i pewnie nie jedna chciała by się znaleźć na moim miejscu. Cieszyłam się, że ich poznałam bo byli cudowni ale życie nauczyło mnie żeby nie cieszyć się zbyt wcześnie. Pewnie nie znajdę pracy i będę musiała wracać do domu, oni o mnie zapomną i ta cała przygoda z One Direction kiedyś będzie dla mnie tylko wspomnieniem. Siedziałam tak gdy nagle zauważyłam zbliżającego się do mnie Harry'ego.
-Co jest? Czemu siedzisz tutaj sama? Już masz nas dosyć? - zapytał uśmiechając się czarująco. 
-Nie no coś Ty. Przyszłam pomyśleć o tym wszystkim. O tym co teraz ze mną będzie i jak to wszystko się ułoży. Ale fajnie, że przyszedłeś, Siadaj.- poklepałam miejsce obok siebie a chłopak posłusznie usiadł blisko mnie. 
-Na razie niczym się nie dołuj. Nie zostawimy Cię samej. Jak Ci się u nas podoba? - zapytał 
-Podoba mi się i to bardzo. Jesteście tacy śmieszni i fajni. Miło się na was patrzy jak się wydurniacie. Ciężko mi tylko zrozumieć jak takie gwiazdy jak wy mogą być tacy normalni. Gdybyś mi nie powiedział, że jesteście One Direction nigdy bym nie powiedziała, że odnosicie międzynarodowy sukces. No i nie ukrywam, że głupio mi jak sobie pomyślę o tych milionach fanek które gdyby tylko wiedziały, że tutaj jestem najchętniej wydrapały by mi oczy. - zaśmiałam się a Harry razem ze mną.
- Ale nie ma ich tutaj, a nawet jeśli by były to obroniłbym Cię przed nimi. A tak na serio to chciałbym Cię poznać bliżej. - powiedział i odwrócił się tak, żeby mnie widzieć więc i ja zrobiłam to samo. 
-A więc pytaj mój obrońco. - uśmiechnęłam się. Harry pytał o wszystko, numer buta, ulubione kwiaty, kolor, nawet o ulubioną markę samochodu. Chciał wiedzieć jaka jest Polska, jak ma na imię moja mama i siostra. Rozmawialiśmy tak bardzo długo aż w końcu zrobiło mi się tak błogo, że zasnęłam.

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz